143
وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ
Муса белгилүү чегибизге келип, Эгеси ага сүйлөгөндө: “Эгем, мага Өзүңдү көрсөт, Сени көрөйүн”, – деди. (Аллах:) “Мени эч качан көрө албайсың. Бирок, тоого кара. Эгер ал ордунда тура алса, сен да Мени көрөсүң”, – деди. Ошентип Эгеси тоого Нурун көрсөткөн убакта ал талкаланып кетти. (Аны көрүп), Муса эстен танып жыгылды. Эсине келээр замат: “Сен Аруусуң! Сага тообо кылдым! Мен ыймандуулардын алгачкысымын”, – деди.